Ook vanuit Gene Zijde deelt de Grote Filosoof Johan Cruijff zijn wijsheid met ons, stervelingen. In de geweldige docu over hem doet El Salvador het ditmaal via spreekbuis Xavi Hernández, de grote middenvelder van FC Barcelona. En het is waar, ook kun je het woord stropdassen vervangen door grote auto’s (altijd lease!). Velgen. Of malle ROLEX horloges. Allemaal signalen dat het tussenpauzen zijn, interimmers, wannabees of charlatans. Ik ken ze. Ik ben er ook in getrapt. Ze spelen met andermans geld. Een echte ondernemer herken je aan andere zaken dan een stropdas. Ik was ooit op een verkoopgesprek bij HBM Machines B.V. in Moordrecht, of Gouda. Lang geleden. De toenmalige directeur Herman Buitelaar gaf mij een rondleiding en elk snippertje wat op de grond lag, raapte hij op. Elke meetlat die scheef lag, legde hij recht. Alles met een kritische blik vol trots. Je merkte direct: eigen geld, zelf opgebouwd, een duidelijke visie, nergens werden, vrij naar Cruijff, ‘zakken geld tegenaan gegooid’ maar echt ondernemerschap. Een mooi bedrijf, een wijze les. Sinds prins Claus draagt niemand meer een stropdas maar beste Leesteraar, u snapt mijn punt. Let dus op, zodra de Stropdassen binnenkomen, houd je hand op de knip!

Nog acht- en veertig uur en dan begint de Grote Relatie Clean Up onder mijn LinkedIn vrindjes. Ik heb er toch meer dan genoeg.
‘Waarom?’ Omdat ik op LinkedIn alleen zakelijk interessante posts wil lezen. ‘Wie ga je dan ontrelatieën, Marco?’ Goede vraag, dat zal ik je zeggen. Twee soorten ‘helden' ga ik eruit gooien. De coaching-goeroes; lui die ‘managementteams naar een hoger niveau willen tillen met een revolutionaire methode’. Hup, move. Jullie vervuilen mijn feed, non stop. Alles wat Ai-cursus gerelateerd is. En ja, ik gebruik het ook - soms - maar dan praktisch. Maar de wildgroei van Ai-messiassen die hoog van de top de ‘volgende revolutie’ prediken. Weg ermee. Wat vreselijk, zo overduidelijk iets omarmen omdat je simpelweg bang bent iets te missen. FOMO-AIDS: Fear of Missing Out Artificial Intelligence Developments Syndrome. Get a life. ‘Waarom zit dit je zo dwars, Marco?’ Goede vraag. Beide groepen vallen onder de noemer ‘Goudzoekers’. ‘Goudzoekers Marco?’ Ja, goudzoekers. Al mijn hele arbeidzame leven, en ik werk al vanaf mijn dertiende, kom ik met regelmaat lui tegen die het vooral over de velgen van hun leasebak hebben, hun ROLEX, claimend dat ze elke avond met de ‘laptop op schoot’ keihard doorwerken. Ze ‘vol op de nieuwste ontwikkelingen’ zitten. Bla bla. De waarheid is, ze zoeken de pot met goud aan het einde van de regenboog. Ze willen met minimum effort maximaal scoren en met dat nepgeld spullen kopen die ze niet mooi vinden om indruk te maken op mensen die ze niet leuk vinden [welke film?]. Toen ik Google Gemini overigens zei dat ik de illustratie voor een anti-Ai artikel ging gebruiken ging het lieve Ai-hondje gewoon door met variaties genereren. Sukkel. ‘Je bent ouderwets, Marco’ Nee hoor, op het terras noemden ze mij net een 'vrije geest’ omdat ik al een week geen mobiel bij mij heb. Het stoort mij gewoon. Lees een papieren krant. Kijk naar de wolken. Gebruik je telefoon alleen om vogelgeluiden te herkennen. Kortom, Leef met Vlag en Wimpel maar houdt het Simpel.

Afgelopen donderdag hebben we samen met Walter van Schaap print+sign en Myra van het Mediacollege Amsterdam de volledige eerste verdieping van kunstschilder- en hobbypaleis Crea Art in Apeldoorn beplakt. Uiteraard in de snikhete zon, want zweten zullen we! Na maanden van voorbereiding, schetsen, ontwerpen, passen, meten en delibereren. Het resultaat is waanzinnig.

Eergisteren was het weer eens zover. Het grafische vak werd dood verklaard. Tijdens de uitzending van Gerard Ekdom bij Radio Veronica was in het nieuws te horen dat ons vak door Ai het lastig zou gaan krijgen.

Dus kon ik het niet nalaten een tijdlijn te fabrieken die in grote trekken weergeeft hoe vaak ons vak dood is verklaard sinds ik afstudeerde op het Mediacollege Amsterdam. Vaak! Sinds de diploma-uitreiking om precies te zijn. Er was nul werk begin jaren negentig.

Nu ben ik niet objectief [maar dat mag ik] en moet ik ervoor waken dat ik niet klink als die dinosauriërs waar ik mee werkte op een zetterij in 1990 ['het zal onze tijd wel duren' en weg waren ze twee jaar later] maar toch denk ik ... enfin. Lees maar eens de infographic bij een goed glas wijn.

Ohja, de data kunnen afwijken, alles is perceptie, maar het punt is duidelijk.

Spoedklussen. We houden ervan. Dat is dan ook de eerste test die je moet zien te overleven als je in Het Vak belandt. 'Ik heb een spoedje tussendoor!' Dat werk. Ditmaal voor de populaire Nederlandse TV serie Dertigers die mijn Lievelingsbroer Allard Westenbrink regisseert.

Er waren T-shirts nodig [maar dat had u vast al gezien] voor een scène. En natuurlijk waren die er niet. Dus hup, als de malle aan de slag, ontwerpen, plotten, persen. En gelukkig hadden we recent een geweldige collectie schreeuwende folies gekocht op Marktplaats dus dat maakte het feest compleet. Handwerk. We houden ervan.

Bij me jongste zoon doe ik dit ook; zijn appjes in Photoshop importeren en dan met Liefde en Geduld markeren wat iets anders moet worden geschreven. Niet dat ik ’s Neerlands beste fijnslijper ben, dat heb ik al vaak genoeg benadrukt maar me zoon moet toch een paar dingen iets beter schrijven. Dus zo doe ik dat.

Goed. Zoals mijn Trouwe Lezers vast weten ben ik tegenwoordig op zijn Jan Rietman’s los vast betrokken bij het O.S.G. Echnaton in ‘Lommerrijck’ Almere. Afgelopen week hebben we daar sollicitatietrainingen i.s.m. JINC gegeven. En lessen in Vormgeving, maar dat is voor nu even niet relevant. Dus kreeg ik een dik pak sollicitatiebrieven, prachtig voorbereid, netjes geprint, sommige onleesbaar klein maar soit.

Het was een genot om deze door te lezen en van een aantal een foto te maken. Want je schiet automatisch in de lach als je ze leest. Niet om de leerling naar beneden te halen maar om te constateren dat de dubieuze cocktail van bijna een kwart eeuw ‘liberaal’ beleid in onze Tweede Kamer der Staten-Generaal met alle eenzame gevolgen van dien op gebied van het Onderwijs in combinatie met de moloch ‘social media’, wat een zin, dit als resultaat hebben. En nee, daar staat het Echnaton los van want de leerlingen waren dertien jaar oud. Maar er zit er zelfs één tussen die het 'leeraren te kortt' wil verminderen dus weg omhoog is er. Nu alleen Robbert Dijkgraaf terug als minister en alles komt goed.

Voor de luie maar altijd geïnteresseerde lezer heb ik wat spelfouten in me brieven geel gemarkeerd. De mooie, hoopvolle opmerkingen van dit parlement leerlingen heb ik zacht magenta gegeven, omdat ze zulke gezellige dingen schrijven. Het geeft je weekend gelijk kleur.

Verkopen is een vak. Van de week kwam vriend Marcel van Weezep langs, een ras-salesman en ik knuffelde hem. Waarom? Zeg ik zo (trucje wat ik van KINK.NL heb afgekeken, dan blijf je lezen).

Maar de reden was simpel. Ik heb ook een jaar of tien sales gedaan (ik noemde dat toen ‘bedrijfje redden’). We waren voor een flink bedrag genaaid door onwetendheid en naïviteit dus alle hands aan dek, ik had een vlotte babbel dus wie ging new business doen? Ik. En zonder borstklopperij ging mij dat goed af [uiteraard met hulp van mijn mooie compagnons en fijne personeel], ik leef nog steeds van de toentertijd opgebouwde relaties.

Enfin. Waarom dit gezever? Omdat ik recent een aantal ‘verkopers’ heb meegemaakt die het, en nu ben ik beleefd en netjes, TOTAAL NIET snapten. Het was genieten. Een beetje zoals dat je een graafmachine ziet staan op een overgang terwijl er een Intercity aankomt denderen. Goed. Hier komen de basisregels voor verkopen: regel numero uno: luisteren. Regel numero duo: luisteren!! En tenslotte, het zal je verrassen. Regel numero trio: luisteren!!!

Eén van die ‘verkopers’ ging bijvoorbeeld bijna twintig minuten lang vertellen over al zijn baantjes in de Amsterdamse bureau-wereld. Poe poe, waren dat niet die dure reclame-bureau’s die al heel lang geen bestaansrecht meer hebben? Nobody cares about your past carreer. En vervolgens beantwoordde hij geen enkele van onze vragen, ging niet in op onze wensen maar draaide puur, met een bezweet rood hoofd [serieus!] zijn ingestudeerde riedeltje af, alle koopsignalen negerend. Tot ik boos werd over zijn gek genoeg obscene tarieven. Zonder een hand te geven liep ie vervolgens weg. Een rasverkoper!

Dus niet. Want, zo hebben Marcel Biervliet, ik en Raimond Laan geleerd, ‘verkopen begint bij Nee.’ En met luisteren.

Een ander kreeg het voor elkaar om met een schuinhangend hoofdje een kwartier over zijn zieke maar inmiddels genezen ex-baas (ex-baas hè!) te praten. Ik kende die hele verkoper niet, laat staan zijn vermaledijde ex-baas! Wat interesseert mij dat nou. En ook hij praatte alleen maar en vergat dus te vragen wat ik nu eigenlijk nodig had.

Goed, het stoom is afgeblazen. De boodschap is daar. Sales is niet een Scapino-pak aantrekken, in de showroom van de autodealer gaan rondhangen [zitten! Ze blijven meestal zitten!] en verveeld cashen. Neen. Het is een vak. Echte salesmensjens zijn dungezaaid en geloof mij, je weet direct wanneer je een Echte treft. Want die luistert. Ohja, en levert.

Want … de waarheid is. Iemand die een goed product of dienst verkoopt hoeft geen rookgordijn van marketingblabla - veelal Engelstalig - op te trekken. Die gaat ontspannen praten over dat AFC Ajax nu tweede staat, vraagt naar hoe het gaat en hup, door. Het is namelijk een vak. En daarom knuffelde ik vriend Van Weezep, omdat die het al jaren snapt waardoor we altijd fijne gesprekken hebben en goede deals maken. Ik zei toch dat ik er later op terug zou komen?

Er gelden in ons ['Het'] vak een aantal basisregels. Eén ervan is de kracht van herhaling. Ook ik val in herhaling want ik heb al eerder Rob Wessels | Cursus Daytrading in het LinkedIn Zonnetje gezet. Maar omdat ze gestaag doorgaan met adverteren in de Volkskrant, en kennelijk ook de Gelegraaf, vond ik het weer eens tijd de heren Adam Demirkol, Robbin F. en dus de volgens diezelfde advertenties teveel drinkende Rob [ik als Drinker des Vaderlands zie het probleem niet maar soit] te prijzen.

Waarom? Omdat sinds ik ze volg, en dat is al jaren, ik pluis AL hun advertenties uit, en niet alleen ik, kennelijk ook vele anderen, zie de quotes maar, goed lezen, altijd de moeite waard, met humor en zelfreflectie. Dat was een lange zin. Waarom? Omdat ze eerst 475,00 vroegen en nu moeiteloos naar 675,00 zijn overgestapt en niemand daarover miemelt.

En dat maakt ook niet uit, al vroegen ze 1000,00 de man, we willen deze wekelijkse traktatie niet missen. Ergens doet het mij denken aan de Prins van Lignac en zijn marketingmethodes of dichterbij huis, die van mijn wijlen oom Ad, vroeger wereldberoemd in Noord-Holland vanwege Westenbrink Meubelen en haar nimmer aflatende stroom blad-vullende advertenties. Die zeer succesvol waren.

Kenners onder u kunnen zich vast de recente versies [een jaarlijkse traditie] herinneren waarbij de heren getooid zijn in kerstpakken. Of Robbin en Adam als roetveegpieten en Rob als de Goedheiligman. Ook het wapperende Oekraïense vlaggetje vind ik zo'n leuke. Daar zal 'daar moet een' Poetin van wakker liggen. En zo komen we terug op het thema van vandaag: het Vak en haar basisregels. Zelfspot is in de marketing ook een basisregel. Fijn weekend!

Recent gaven Dennis, Jamil en ik een reünie optreden voor een volle bak. En als je voor een volle bak staat moet je goed voorbereid zijn. Ik heb nooit artiesten begrepen die ongeïnteresseerd op het podium stonden of neerkeken op hun publiek. Ook al was er één betalende bezoeker, hij of zij kreeg de volle 100% toewijding. Dat gezegd hebbende, las ik laatst dat de verpakkingen die webwinkels gebruiken, aangepast moeten worden aan het te leveren product. Hulde voor de European Commission [ik tag hun maar, klinkt duur].

U moet namelijk weten, ik ben een man. Een die ook nog gitaar speelt. Het is hetzelfde als bij mountain bikes: nooit genoeg gear. Dus toen ik onze shows ging voorbereidden [dit verhaal gaat ergens heen, geloof mij] moesten er natuurlijk 'dingen' gekocht worden. Want dat is de lol van voorbereiding. Of zoals de legendarische Gene Simmons ooit zei, 'the only difference between men and boys is the size of their toys'.

Dus nieuwe snaren, de boel opnieuw laten afstellen, vooruit, in Jamil zijn geval gelijk een nieuwe bas, en ik - bescheiden als ik ben - nieuwe stemapparatuur. Daar kijkt u namelijk naar. Stemapparatuur. Die twee doosjes in die enorme verpakking, en dit was echt het enige wat erin zat, is stemapparatuur. Van pakweg 5 bij 5 cm groot.

Dus toen ik laatst las dat de verpakkingen die webwinkels gebruiken, aangepast moeten worden aan het te leveren product, ging de vlag uit in Lommerrijck Almere.. DUH. Kijk nogmaals naar de foto. Onze vrienden van Bax Music zijn schatten hoor maar in deze doos had makkelijk nog een - gratis - Ibanez gitaar gekund of 666 plectrums, voorzien van het Nembrionic logo. Niet gebeurd maar dat gaat dus gelukkig veranderen. Wie verzint zoiets. Werkt Franz Kafka op hun afdeling Ministerie voor het Verzenden van Lege Lucht?

Je zult als TUI maar zo’n pagina-grote advertentie bestellen en dat het belangrijkste - de Kleine Lettertjes - eraf gesneden worden. Het kan handig zijn. Nu kun je echt los met prijzen of vage stellingen in het arrangement (‘insta-waardige stranden, ‘ultra orthodox all inclusive’). Immers, de kleine lettertjes zijn weggesneden en gelden dus niet. Logisch.

Het kan ook ironie van de drukker zijn om juist het zinnetje ‘drukfouten’ te mutileren. Maar zo werkt het dus niet.

De oorzaak is niet onkunde van de Volkskrant. Die - de affeling prepress - geeft aan de externe vormgevers de zet- en bladspiegel door. Met name de zetspiegel is belangrijk; blijf je binnen die marges dan is er genoeg ruimte voor flexibel hak- en snijwerk. Dit zijn namelijk enorme drukproducties. Tuurlijk, de ingangscontrole had scherper gemoeten maar soît. Leuk hè, al die termen?

De boot heet trouwens Mein Schiff. Interessant gegeven. Zullen aan boord ook literatuur-avonden zijn?

Nu mijn knuffeladverteerder Stella Fietsen het tijdige met het eeuwige heeft verruild heb ik natuurlijk nieuwe pareltjes nodig voor op de zaterdagmorgen bij een vers kopje koffie. Zonder veel moeite te doen diende warmtepomp-specialist [zie eerste pijl, zo zou ik het schrijven] Adlår Warmtepompen zich aan.

Immers, als je op de achterpagina van een landelijke krant, in dit geval verrassend de Volkskrant, een advertentie plaatst, moet er wel iets leuks te bespeuren zijn ['Easter Eggs' zouden de Zweden zeggen].
Dus ik ging er, met een tweede kop koffie, eens goed voor zitten. Als eerste zag ik 'gebruikmaken' staan, maar je schijnt het ookopdiemanier dus aanelkaar te mogen schrijven. Ik vond het raar maar het mag.

Maar toen kwam ie, bezeten als ik was door de sloot cafeïne die inmiddels bezit van mij had genomen. Adlår biedt namelijk net als EasyToys een verlenger aan. Notabene een Subsidie Verlenger. Ik speuren. Want is het nu Subsidie Verlenger, subsidieverlenger of subsidie verlenger? Volg de magische gele pijltjes.

Ik zou vooral het contract met de tekstcorrector verlengen, want zo te zien was hij en/of zij op vakantie toen deze advertentie werd vormgegeven.
Of hij en/of zij was niet op vakantie, in dat geval weet ik niet of zijn en/of haar contract Verlengd/verlengt of Ottolenghi moet worden.

Toen café Bar Restaurant Sijf in 2019 gekozen werd tot het beste café van Nederland, zijn ze gaan sparen. Elke maand wat geld achter de hand houden. Voor een marketing actie die zijn en/of haar weerga patafonisch niet kent. Sokken volstoppen met Rotterdamse munten. Stappels flappen onder de vloer. En dat moet ook wel!

Want als je deze ludieke actie letterlijk neemt, en dat doe ik zijnde mierenneuker avant la lettre, mag je bij Sijf elke dag, de hele dag door, de hele maand november - non stop - tot ze je oren en neus uitkomen, spare ribs eten. Want dat is wat hier staat. En dat kost. Maar zo werkt het, wil je reuring, dan moet er gelapt worden. Zo werkt marketing. Eet smakelijk.

Zo, na een week de klanten in het zonnetje te hebben gezet is het weer tijd voor een stukje contemplatie. Deze week is Otolift Stairlifts aan de beurt. En vergeet niet, we prijzen een ieder die gewoon lekker op papier adverteert want het is bewezen effectief, wat die Tindermillenials ook zeggen. Maar we mogen ook mild kritisch zijn, toch?

Deze post is een mooie inhaker op wat de Lidl Nederland vorige week overkwam, in mijn beleving het bijna bewust vergeten van het logo om juist op te vallen. De Lidl heeft er heerlijk mee gescoord en goed ingehaakt. En omdat daar al zoveel over werd geschreven, hielden wij van Senang Vormgeving en Critici zich rustig.

Otolift Trapliften B.V. is denk ik vooral erg bescheiden [zie foto], ze noemen hun bedrijfsnaam een enkele keer. En dat is prima, want Dhr. Brugman is uiteindelijk diegene waar het om gaat.

De heer Brugman, een enigma, hij heeft [zie foto] niet alleen een flexibele leeftijd maar ook een rijk verleden. Wat mij best nieuwsgierig maakte maar toch gaat Otolift Stairlifts Ltd er niet al te diep op in. Dhr. Brugman bestaat overigens echt - als je probeert zijn foto te downloaden heet die keurig 'Foto van Dhr. Brugman' of iets dergelijks.

Dan blijven er nog een paar leuke wetenswaardigheden over, de wisselende 'u' en 'je' vorm [zie foto] en het hanteren van het begrip 'de meeste' terwijl de percentages hetzelfde zijn. Mijns inziens kan dat niet, maar alweer, ik ben simpel. 'Marco, waarom zoveel tijd in zo'n artikel stoppen?' 'Het is sterker dan mij.'

Mijn favoriete snackbar is momenteel het Chinese MamaMia [spelling is afhankelijk van op welke plek je kijkt naar het bedrijf]. Daar gaan we het verder niet over hebben.

Wel over Van Dobben, eigendom van Royaan BV. Je moet je voorstellen hoeveel moeite het kost een display zoals dit te maken. Eerst de schetsfase, dan het design [daarover straks meer], de opmaak, fotografie, het zoeken van de juiste drukker hiervoor [bijvoorbeeld Renvos, die kunnen dit], de stansvorm ['Stans?' Ja, stans, had je maar beter moeten opletten op het Mediacollege Amsterdam]. Kortom. Een heel traject.

Dan het vervolg. Ik heb sales gedaan ['bedrijfje redden' noemde ik dat] en weet hoeveel moeite het kost om langs de weg 'te zitten' en je relaties te spreken. Dan maak je dus een afspraak met, in dit geval, MamaMia en natuurlijk neem je een sample-doos Luxe Kaas [...]hamsoufflé's mee. Lekker!
De bulletpoints geven trouwens een groot geheim prijs! Het zijn BEENhamsoufflé's.
Je legt uit hoe je het 'royaal hebt gevuld', dat het extra romig is en natuurlijk dat er een broodje omheen moet. Anders is het geen Luxe Kaas [...]hamsoufflé. Zal dat luxe slaan op dat broodje wat eromheen is gedrapeerd? Enfin, allemaal zijsporen.

Waar het om gaat, dan staat dat bordje met de strak gefotografeerde Luxe Kaas Beenhamsoufflé op de balie, je gaat weg zijnde vertegenwoordiger, en wat gebeurt er? Gaan ze krassen! En zetten ze het bordje alsnog neer! Ik mag toch hopen dat het gewoon verstuurd is, dat die arme vertegenwoordiger niet 50 kilometer van de Gemeente Oostzaan naar Lommerrijck Almere moest karren, om vervolgens dit drama in wording te faciliteren.

Oh ja, dat bordje rechts, '100% Chicken', heerlijk toch hoe iedereen met dit soort onzin-claims wegkomt. Dat terzijde.

Ik ben zoals u allen weet niet één van de slimsten. Wel Moeder Mooiste, maar slim, neen. Hoe ik dat zo zeker weet? Door een foute vraag te stellen aan mijn Nieuwe Vriend Claude Ai. U moet namelijk weten lieve mensen dat Ai de toekomst is. Dat weet ik doordat steeds meer marketingmanagers LinkedIn volproppen met rare archaïsche teksten, zogenaamd door hun directeur geschreven vergezeld met vaag gerenderde Ai illustraties. Ai is kennelijk hotter dan hot én onfeilbaar. Enfin.

Vanwaar deze retoriek? Ik had recent gelezen dat Unilever, mijn maatjes die zout, kleurstof en suiker tot de meest waanzinnige producten weten om te toveren, verantwoordelijk is voor 700 miljoen ton plastic, per jaar. PER JAAR. Slapeloze nachten. Want dat is serieus veel, althans, zo beleefde ik dat. Ik weet niet hoe u staat in de plastic soep discussie. Maar volgens mij is het best veel. Dus hop, Marco had duiding nodig. En zeg je duiding, dan zeg je Claude. Mijn Nieuwe Vriend Claude.

Ik vroeg, 'Hoeveel kubieke meter is 700 miljoen ton plastic, Claude?’ waarop hij/zij direct antwoordde met '700 miljoen ton plastic beslaat ongeveer 538,5 miljoen kubieke meter’. Ik ben een vormgever, dat zei mij niets. Maar nu komt het, Claude kwam zelf al met extra info: ‘Dit is vergelijkbaar met het volume van ongeveer 215 Olympische zwembaden (elk zwembad is ongeveer 2.500 kubieke meter)’.
Daarna zich [of haar] zelf verbeterend 'of ruwweg de inhoud van 215.000 Olympic-sized zwembaden bij elkaar’. Dat is nogal een verschil. Marco raakte in de war, een Olympisch Zwembad is toch een Olympisch Zwembad? Make up thy mind.

Maar toen maakte Claude, mijn Nieuwe Vriend, het nog gekker, want toen ik vroeg waar je de omvang mee kon vergelijken [want Olympische Zwembaden zijn niet mijn metier] zei ie ineens 'Het is ongeveer gelijk aan het volume van 215 miljoen Olympic-sized zwembaden’ 215 Miljoen? Zoveel zwembaden zijn er niet, en zeker niet Olympisch. Net waren het er nog maar 215? Dat gaat snel. Wat is het nou?

Claude is confuus, mensen. Vooral toen ik verder las dat 'dit volume zou overeenkomen met ongeveer 5,4 miljoen standaard containerschepen' of nog mooier 'Dit is vergelijkbaar met het volume van ongeveer 270 grote moderne steden zoals New York City’ begon zelfs ik te ’nou nou nouen', dat zijn allemaal wel hele grote woorden, Nieuwe Vriend Claude.

Of … had ik wel de juiste vraag gesteld? Twijfel alom. Want de soeperlatieven over Unilever rezen de soeppan uit. Neen. Unilever maakt het graag bont, maar zo bont. Zelfs Unilever heeft nog enig fatsoen. Het bleek te gaan om slechts 700 miljoen kilo plastic. Kilo, geen ton. Gelukkig. Ik had de verkeerde vraag gesteld, Claude ging daarna los met zijn of haar flexibele antwoorden en de chaos leek compleet. Net ons guurbruine fopkabinet. Maar we kunnen gerust doorslapen en genieten van onze dagelijkse porties zout, kleurstof en suiker.

Iconografie is een kunst. Meestal schets je eerst [opgelet ex-studenten, schetsen hè!] een partij krabbels tot je een ons weegt. Dan ga je er een paar fotograferen en die foto's importeer je in Adobe Illustrator. Dan begint het selecteren, schaven, opstrakken. Alweer tot je een ons weegt. In je hoofd hoor je de hele tijd Johan Cruijf mompelen 'Iconen maken is heel simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpele iconen maken.' Langzaam ontstaat er iets, wat ook als FavIcon overeind blijft, of op een vlag, bus, luifel en t-shirt communiceert.

Kortom, het is een van de leukste uitdagingen en tevens een zware. Dat was je vast al duidelijk. Tot de telefoon [zo'n stuk zwart glas waar mensen op kijken als ze met de fatbike de wegen onveilig maken] gaat en je wordt gebeld door De Geurenkaarsenkeizer. En die besteld gelijk 18 [achttien!] iconen bij je. Achttien! In dat geval komt het begrip overmacht in beeld en ga je gebruik maken van [gratis] vector stock bibliotheken.

Tenminste, dat zou ik doen. Maar voor het zover was, zou ik eerst die Geurenkaarsenkeizer terugbellen en vragen waarom er in hemelsnaam 18 [achttien!] iconen op een kaars moeten. Ik hou van geld verdienen, kan dat ook goed, maar 18 [achttien!] iconen in Illustrator uitwerken, terwijl het om een kaars gaat, mwah. De mensheid heeft 4,543E9 [minus 125] miljard jaar kaarsen gebruikt als verlichting dus het zal vast goed komen, ook zonder die 18 [achttien!] iconen.

Als we vroeger snotverkouden waren, zo heette dat voor het Covid-tijdperk, werd er een glas water verrijkt met wat keukenzout [zou dat wat anders zijn als tafelzout?]. En ging de trechter die normaal aan de benzinetank vastzat je neus in en hup, gieten maar. Opgelost staat netjes. In die tijd moesten we ook altijd lachen om die Amerikaanse claimcultuur, een justitieel hiaat in data rare systeem waardoor om de meest obscene reden rechtszaken werden aangespannen. Inmiddels is dit overgewaaid naar Europa en zitten wij opgescheept met curling-ouders en best overdreven instructies c.q. disclaimers. Want die bijbel die naast dat ienieminie Etos doosje ligt is namelijk de bijsluiter voor neusdruppels. Neusdruppels! De lokale voetbalvereniging springt een gat in lucht als die bijsluiter bij het oud papier zit!

Nu leefde ik, naïef als ik ben zoals u weet, in de veronderstelling dat neusdruppels - zoals eerder omschreven in dit onzinstukje - bestaan [een neusdruppel bestaat] uit water en zout. Niets van dat alles. Healthypharm heeft er ruim vijf ingrediënten inzitten. Nou had ik een vier voor Scheikunde dus het zou zo kunnen zijn dat die vijf ingrediënten zout omschrijven in het Latijn. Geen zin om dat uit te zoeken, er moet ook nog gewerkt worden.

Prachtig ook dat deze neusdruppels ’nasaal gebruikt’ moeten worden. Duh! En er is een heel hoofdstuk [Hoofdstuk 3!] gewijd aan 'Hoe gebruikt u dit middel?’. Zoals Cor van der Laak al zei, ‘moet ik het dan in mijn oren stoppen?’, waarop Tedje van Es riep, ’Ach, je kunt er nooit op achteruit gaan.’ 

'Kleine foutjes, grote foutjes, doe ze in je tiepmasjien.' Met dit soort songteksten zou ik weleens een hit kunnen scoren, niet waar? Maar het blijft genieten om met een mild kritische blik de media af te speuren. Zo kwam ik laatst een bureau tegen die 'websdesign' deed. Omdat ik van hun houd tag ik ze niet.

Waar ik wel openlijk voor uitkom is dat ik - en mijn Lievelingsbroer Allard - 'de blaadjes' lezen. Hondstrouw. We volgen daarin de perikelen rondom Estelle, Sylvie, Conny en Smanatha [niet Klaus] op de voet.
Maar natuurlijk houden we ons ook met serieuzere zaken bezig, zoals het bezoeken van de VVV cadeaukaarten website. Waar de getrainde lezer er achter zal komen dat de Xenos kennelijk is overgenomen door #Unox, huisproducent van zure tomatensoep en grijze kippensoep. Ik hoop dat dit niet al teveel effect zal hebben op het Xenos assortiment, waar ik namelijk graag vertoef.

Een hoop ontboezemingen, zo aan het begin van het nieuwe jaar! Ik lijk Smanatha wel, alleen over haar is al een film gemaakt, over mij nog niet grrr.

Ik ben eigenlijk toch volledig mesjokke. Wat een zot. Krijg ik ineens het lumineuze idee 'elk zichzelf respecterende gitarist heeft bandlogo's op zijn of haar gitaarkoffer' dus wat heeft een zichzelf respecterend gitarist mét ontwerpstudio? Juist.

Maar wat een werk! Alle logo's van alle bestaande klanten verzamelen, er uitsnijlijnen [CutContouren] omheen maken met de pentool [de pentool ja; de Moeder van alle Adobe gereedschappen!], retouche, noem het maar op.

Ik ben eigenlijk toch volledig mesjokke. Maar het idee is sterker dan mij en dus moet het, kent U dat? Het MOET uit het systeem. Afijn, drukwerk is binnen [dank andere Rockgod Andre Weel], maar volgens mij heb ik meerdere gitaarkoffers nodig [hint hint] ...

Deze week hebben we met Senang Vormgeving de bovenste verdieping van het Xifeo pand betrokken in Almere Stad [centrum]. Daar zijn we erg enthousiast over. Mochten jullie een keer zin hebben om echt kennis te maken, heel leuk! De koffie komt op ons conto en er kan gekozen worden uit meerdere smaken Nespresso maar ook de good ol’ Douwe Egberts filterkoffie, zoals wij zelf koffie het liefst drinken, ik hoop snel kennis te maken en voel je dus vrij om langs te komen!

Wat hebben Allard Westenbrink (één van mijn lievelingbroers) en ik toch een mooi vak.

Zie hier de eerste - FYEO!!! - beelden van het nieuwe Komt een Man bij de Dokter seizoen (op Amazon) en met name de prop’s die we van ITV mochten maken - met zeer veel plezier. Van het inrichten van vliegtuigen, benzinestations, supermarkten tot logo’s en de slaapkamer van dokter Masselink: heerlijk!! De cornflakesverpakking hebben we samen met Renvos gemaakt en het complexe printwerk is verzorgd door Andre Weel en Myra Meinen. Klus van het jaar!

Gezelligheid kent geen tijd. Laatst was ik bij Arjen Kerssens, die ik al sinds zijn Hedera tijd ken, op het kantoor van MEERKANTOOR B.V. Heel tof om eigen werk op de zuilen en verpakkingen te zien [eerlijk is eerlijk, het Meerkantoor zelf heb ik niet gemaakt maar ik bewaak de huisstijl, dat dan weer wel]. We missen wel sinds kort mijn marketinghulpinbarretijden Linda Krijger - Conijn maar ook dat overleven Arjen en ik vast.

Danny Goyen [studio Incogniot] op LinkedIn: 'Volgend jaar werken we 30 jaar samen. Al dertig jaar wekelijks contact. Eric Nip, directeur van Van Beek Art Supplies, Marco Westenbrink van Senang Vormgeving en ik. Veel lachen - soms wat minder, hard werken - vaak ad hoc en vele inhoudelijke discussies. Alles kwam voorbij: mailings, folders, online, campagnes, verpakkingen, interieur, signing, the lot. Bijna dertig jaar lang, Van Beek ging altijd met mij mee. Ik vind het heel bijzonder. Zaken doen is meer dan ‘u vraagt, wij draaien’ en factureren. Het gaat om samenwerken, inleven en er voor elkaar staan, in goede en slechte tijden. Dank heren voor deze unieke prachtige relatie. En nee, ik ben niet klein, die andere twee zijn gewoon heel groot.' En zo is het.

Het is niet iedereen gegeven om goed Nederlands te schrijven maar overdrijven is ook een kunst. Ik maak zelf regelmatig foutjes (omdat ik als achtjarige bij de tandarts was toen het kofschip werd uitgelegd) maar dat neemt niet weg dat ‘ik mijzelf aan het ontwikkelen blijf’ (C. Van der Laak, red.).

Toch heeft dit ook veel met het onderwijs te maken. Een sector waar vergaderen en bila’tjes de boventoon voeren en het aantrekken van leerkrachten lastig is, omdat het aspirantfanaten onaantrekkelijk wordt gemaakt om diverse redenen.
Zoals de wijze Jan Schaefer ooit riep 'In geouwehoer kun je niet wonen' zou ik durven stellen, ‘Een uur geouwehoer is een uur geen lesgeven'. Ik weet het, niet zo sexy neergepent maar de strekking is aldaar.

Nederlands is een lastige taal, in de podcast van mijn favoriete Lievelingsbroer Allard Westenbrink (samen met Colleen Geske, ‘Stuff Dutch People Like’ - tip van het jaar!) geven beide aan dat Nederlands het op zijn en of haar zachts gezegd op de ladder van sexiness zeer laag scoort. Zeer laag.

Neemt niet weg dat deze foto marketingtechnisch gericht is op een duidelijke doelgroep. Die van niet lullen maar poetsen. En het valt op. Eigenlijk briljant. 

Recent hadden we een geweldige Mach3Builders partnerdag waarbij vriend Wouter een schat aan nieuwe functies voor de sites en shops onthulde. Natuurlijk werd er ook gelachen die dag, waarbij de rode draad het woord WordPress was. Wonderlijk om te zien [horen in dit geval] dat wanneer het woord WordPress viel, de zaal [een samenstelling van best belezen mensen] in de lach schoot. Waarom? Hoe komt het dat dit zo diep zit bij 'ons'? 'Ons' staat in dit geval voor vormgevers.

Ik kan het heel eenvoudig uitleggen. Wanneer je in de backend zit en je ziet een knipperend icoon zeggen dat er '27 plug ins moeten worden geüpdate' én dat je WordPress vriend zegt 'dat kun je niet zomaar doen want straks gaat je website offline', hoe moet je daarop reageren? Schreeuwend? Uit het raam springend?

Ik koos voor berusting en negeer sindsdien alle lofredes. Het zal heus fantastisch zijn maar ik kan het niet [ja, daar begint het al mee]. Ik krijg er de kriebels van. Van de backend dan, de sites an sich zien er natuurlijk goed uit. Maar het is dus de voor mij niet intuïtieve achterkant.

Wij vormgevers zijn simpele mensen. Daarom werken we ook met Apple, inderdaad, sinds de jaren 80. Simpelweg omdat elke keer als ik met een Samsung fan praat, deze zegt 'ik werk met Samsung omdat ik alles wil kunnen aanpassen' [waardoor je dezelfde app 4 [vier] keer geïnstalleerd krijgt op je telefoon, dat terzijde]. Wij vormgevers willen dat niet. We willen gemak. Eenvoud.

Het is zelfs zo erg dat ik elk jaar wel één of twee keer benaderd wordt door een relatie om hun Wordpress site [voor best veel geld] te onderhouden. En dat ik op basis daarvan 'nee' verkoop [in ieder geval verkoop ik toch iets]. Het is overigens wel zo dat dit niet mijn zure mening is gebaseerd op luiheid en onkunde mijnerzijds, ik heb het ook veel studenten gevraagd en collega's, iedereen herkende zich in mijn donkere gebral vol vooroordelen.

Ook wanneer je een mail krijgt via een relatie met een WordPress site, het regelmatig gebeurt dat die relatie 'WordPress' heet. Om over het FavIconnetje [geen goed Nederlands], wat iedereen vergeet aan te passen, nog maar niet te spreken. Nu hou ik op.

Maar zeg nou zelf, kijk eens naar mijn screenshot; dit [beeld] is toch niet sexy? En dat wachtwoord, proberen mag maar 'Je gekozen wachtwoord' is het niet, heus niet.

Recent is de Albert Heijn een landelijke campagne begonnen in onder andere de Volkskrant en De Telegraaf om de lezers van deze papieren mediums te wijzen op de app die ze (Appie in de hautaine volksmond) inzetten om de groeiende invloed van de HelloFreshes op deze wereld tegen te gaan.
Dat er gelijk een dyslexie-test aan verbonden is, maakt het extra interesant. Ik denk zelf dat het bureau achter deze campagne ook de banner KNVB Bekerinale op haar naam heeft staan.
Mijn leerlingen heb ik afgelopen weken erop gewezen dat elke - elke - klus minimaal het recht heeft op drie correctierondes. Tip: laat je werk controleren door een niet-betrokkene, die vissen dit soort fratsen er altijd uit.

Het is woensdagmorgen, het weer is grauw maar de week is 'door de midden'. De Bravilor pruttelt terwijl jij je klaar maakt voor een mooie klus. Maar toch knaagt er iets, je hebt iets gezien in de krant waardoor je onrustig wordt. Je schuift wat heen en weer op je oranje Ahrend bureaustoel en besluit je zielenroerselen te delen met je Echte Vrienden.
Want wat een mooie deal is dit toch, voor maar een paar meier vaar je, vanuit IJmuiden notabene [op kruipafstand van casa Senang], zomaar een rondje Europa en het is inclusief parkeren!

En. Inclusief verplichte fooien.

'Inclusief verplichte fooien'. Bedenk je nu eens dat een volwassene dit heeft bedacht. Een volwassene bij zinnen. Adem in en laat dit even landen. Ik heb vele marketingfratsen gelezen de afgelopen jaren maar om de term Inclusief verplichte fooien te verzinnen, zover reikt zelfs de fantasie van George Lucas niet.
Sowieso was het eerst 699,00, nu 399,00, daar gaat nog eens 120,00 parkeren af, zit je al op 279,00 en dan komt de klapper, trek daar eens de 70,00 verplichte fooien vanaf en dan vaar je voor 209,00 [jawel] gedeeld door 8 dus voor een geeltje de dag Europa door. En die 70 euro zwart die je had liggen voor de croupier, die steek je gewoon in eigen zak!

EAN Codes. [In de volksmond ook wel bar-codes genoemd]. Van de week viel mijn [obsessieve] oog op een advertentie van Holland & Barrett Benelux in de officieel beste krant van de wereld de Volkskrant. Holland & Barrett, sowieso een bedrijf wat in al haar grafische uitingen een zekere soberheid uitstraalt, iets wat haaks staat op hun zeer volledige winkels, maar dat terzijde.

Ik was niet van slag van de Op =Op actie of de Mix actie, nee, wat mij opviel was de barcode die bij de gratis handgel staat. Even voor de duidelijkheid [hint], hier is niets mis mee. 

Het enige waar ik mij om bekommerde was dat toen ik recent voor Span Groothandel de papieren catalogus vervaardigde, er ook EAN codes in moesten. Met zeer veel geploeter kregen we die er dan ook, geautomatiseerd, in. Komt ie. Met een hoogte van 4 millimeter [mm].
Dit hebben we met meerdere scanapparaten getest. We hebben zelfs proefdrukken, wie kent de term nog, gestuurd naar een officieel EAN testbureau. Dit alles om het grafisch onverantwoordelijke gedrocht en designbesmeurende geheel tot een uiterste minimum hoogte terug te brengen: 4 millimeter.
Ik heb even het formaat van de Volkskrant erbij gehaald en dat bij de foto gezet. Eén ding is zeker, deze EAN code is geen 4 millimeter hoog.
'Maar nu kan een klant er een foto van maken en deze in de winkel laten zien.'
'Dat kan ook als ie 4 millimeter hoog is.'

Het vertalen van webshops. Je ziet steeds vaker rare zinnetjes op websites/shops. Bij Ali Express is het sowieso een feest wat haar weerga niet kent maar dat snap ik. Maar bij een club als MANGO had ik toch iets meer finesse verwacht. Of ben ik te kritisch? Het zal het laatste wel zijn maar dat Mango een Hageneze vertaalbot heeft gebruikt voor de 'Me aanmelden' button, dat vind ik wel een dingetje. Van het weekend luisterde ik -uiteraard- naar Koot en Bie en dat die het gebruiken, daar kan ik mee inkomen. Maar 'Me aanmelden', is dat ABN? [Dit is dus een vraag aan mijn trouwe lezers].

En dan de F'jes - het lijkt net een voetbalteam - van f/Favorieten, wat moet ik daar nu mee. Me ergeren, dat moet ik ermee.

Overigens heb ik zonder enige reden het woord 'retourneringsformulier' gemarkeerd. Dat woord vond ik gewoon gedoe.

Wenskaarten heb je in alle vormen en maten. Om het leven wat eenvoudiger te maken ontwikkelde wij voor Hecht en Co de Multiple Choice Wenskaart waardoor je meerdere felicitaties kunt combineren, een onnodige hoeveelheid losse kaarten bespaart en heel veel tekst niet meer met de hand hoeft te schrijven.

‘Alle fouten voorbehouden’. Dat is nog eens een disclaimer. Niet ‘de meeste fouten voorbehouden’ of ‘Druk- en zetfouten voorbehouden’ maar gewoon allemaal.

Nu is het laatstgenoemde best sneu. Met name het gedeelte ‘drukfouten’. Wat kan een drukker er nu aan doen dat er een advertentie wordt ingeleverd van - hou je hart vast - Effeweg.nl. ‘Effe weg, met me meissie’, ik hoor het de doelgroep al scanderen, ‘effe een terrassie pakken en een happie eten’.

Effeweg.nl

Wat is dat voor een bedrijfsnaam. Sta je in de Quote 500 tussen Pon en Heineken in met me bedrijf effe weg. Nee, dan snap ik heel goed dat je gewoon ook zegt ‘Alle fouten voorbehouden’. Heb je het gelijk maar gehad ook als ze op de miljonairsfair - die niet doorgaat lijkt mij dit jaar - zeggen, ‘kaerel, die toko van jou, las ik dat goed?’ En jij dan, ‘nee nee, er staat toch Alle fouten voorbehouden, me hut heet Even Eropuit maar dat bekte niet’.

Ook God, u kent hem wel, maakt marketing technisch weleens een missertje. Alleen ligt dat bij hem/haar wat anders. Immers, God is alziend en weet dus alles. Vandaar dat zijn/haar poging om in dit geval het gezin Westenbrink aan het bidden te krijgen In Den Beginne direct geslaagd is. Ik ben namelijk gelijk gaan bidden voor een corrector op zijn/haar marketingafdeling. Zo een, met vleugels, die wel het email adres én de link had geplaatst. Nu maakt dat niet uit in dit geval, immers en alweer, God ziet alles. Dus of je nu mailt naar @god.org of @god.guitar, het komt toch wel aan. Godzijdank.

Een dag niet gezeurd is een dag niet geleefd. Zo is het maar net. Toen ik vanochtend opstond en in koeien[!]letters 'Bemetting' zag staan in mijn krantje, wist ik genoeg: er moet weer gezeurd worden. Ditmaal is het slachtoffer de Coop Supermarkten in Krommenie waar sinds kort een groot doek hangt, mooi in het zicht van de u welbekende Heiligeweg [vroeger een sloot].

Net als de borden die langs het voetbalveld hangen, is er eigenlijk maar één wet waar dit soort buitenreclame aan dient te voldoen: het moet van afstand zichtbaar zijn wat je wilt vertellen.

Ook ondergetekende heeft regelmatig de fout gemaakt door niet even een mockup te maken [zoals het voorbeeld], een 100% print [in dit geval wat lastig] of een hand out ter controle.

De enige boodschap die wij als passanten nu krijgen is twee heren verwikkeld in een groentespektakel en daarmee is de kous af. Terwijl ze eigenlijk de drie ijzersterke en waarschijnlijk via vele brainstormsessiestandupmeetings gedefinieerde termen als '100% [de rest kan ik niet lezen]', '7 dagen Versgarantie [denk ik]' en 'Altijd verkrijgbaar [schat ik zo in]'. Komt goed, geen stress.

Vak. Ik vind het altijd vreselijk als mensen het over Het Vak hebben. 'Hoe lang zit jij al in Het Vak jongen'. Dat gebeurt met name veel in de film-, design- en reclamewereld. Dus praat ik ook zo. In Ons Vak - alsof postbode geen vak is - zijn er een aantal basisregels. Je hebt termen als afloop, rugwit, tekstomloop, appeltje-D en ga zo maar door. Sinds ik op het MediaCollege af en toe hand en spandiensten verricht ben ik erachter gekomen dat er echt onwaarschijnlijk veel termen zijn die je dient te beheersen. Echt veel. Een ervan is bladspiegel. Dat is de gehele pagina.

Daarbinnen valt de zetspiegel. Rondom de zetspiegel heb je marges. Waarom? Omdat in de afwerking na druk er wel eens verkeerd gesneden wordt en je dus nooit belangrijke informatie in de marges moet zetten, hooguit een kleur of foto die mag aflopen. Bijgevoegde foto legt het eigenlijk perfect uit. Dat dus. Dat is nu ons vak.

Basisfouten in Vormgeefland, aflevering 431: "Des te groter het font wordt gebruikt, des te minder mensen de tekst goed lezen.' [Dit is echt waar].

Zo las ik van de week een artikel in de Volkskrant, vandaar ook de foto, over de kennelijk zeer getalenteerde elfjarige zangeres Lenny Kuhr die in 1961 het Songfestival, notabene voor volwassenen, won met haar nummer De Troubadour. Een prachtig interview. Waarop mijn vrouw zei, 'Lenny Kuhr? Ja joh, die heeft nog in 1969 het Songfestival gewonnen!'.

En zo zijn er legio voorbeelden, eentje uit mijn eigen stal: ik had een visitekaartje ontworpen samen met Paul Havinga en allebei zagen we pas NA druk dat we [ik!] het email adres vergeten waren erop te zetten. Of wat dacht U van de rug van de Quark XPress handleiding uit de jaren negentig: in koeienletters Quakr. Of een Philips catalogus waar op het omslag een totaal andere titel stond dan in de rest van het boek. Etc etc etc. Deel uw grootste blunders en win een koelkast!

Wanneer je een huismerk hebt, is het essentieel om te zorgen dat je uitstraling geborgd is. Technolyt heeft met Bynolyt een sterke lijn verrekijkers en telescopen in huis. Maar uiteraard worden deze niet allemaal op dezelfde locatie gemaakt en hetzelfde geldt dus ook voor de verpakkingen. Deze worden bij verschillende drukkers vervaardigd.

Dan is het handig [Marco vindt het noodzakelijk] om de huiskleuren te borgen met een helder instructiesheet [even voor de duidelijkheid, dat is het blad waar het Zapf Dingbats vingertje bij zweeft]. Deze levert de klant mee bij de order. Alle kleurtypes zijn gedefinieerd. En met als resultaat: een uniforme uitstraling in de schappen van de betere outdoorwinkel.

Een krantenadvertentie, volledig bladspiegel, FC, én de Zaterdageditie kost. Omdat ik de SNP Natuurreizen advertentie mooi en sfeervol vond moest deze kritische (kritiese in de jaren 70) stoethaspel er even met de stofkam doorheen. Gelukkig vond ik iets, anders was het verspilde moeite geweest zo op een avondje nietsdoen tijdens wintersport.

Liefst maak ik geen op of aanmerkingen wanneer ik iets zie wat ik mooi vind maar als ik spel of typefouten zie, of in dit geval een missend leesteken, dan refereer ik graag naar de openingszin, of, zie ik het verkeerd? Wist je overigens dat je minimaal vier dagen met de Volkskrant zaterdageditie kunt doen?

Advertentie. Zoek eens op wat een advertentie is. In mijn - simpele - beleving een aanprijzing van een product of dienst, niet waar? 

In de bijlage kunt u een advertentie zien van OHRA. Denk ik. Deze 'advertentie', waar ik werkelijk niets van snap, heeft betrekking op schadeverzekeringen. Heel veel vermoeden wij. Althans, als je de Staatscourant volgt. 

De immens populaire Staatscourant, geducht concurrent van de Volkskrant en de Gelegraaf samen! Enfin, in diezelfde Staatscourant heeft dus kennelijk iets gestaan dat wanneer je dat toen niet hebt gelezen toch niet meer uitmaakt want wanneer je deze 'advertentie' leest is het al te laat. Zo lees ik het. Dit is geen 'advertentie', dit is een dikke vingers naar alle niet-Staatscourant lezers die toevallig wel bij de OHRA verzekert zijn of waren, is ons donkerbruine vermoeden. Het leest alsof je zonder dat je het wilde van OHRA naar Kaayman Islands Insurances Ltd bent geswitched, met alle gevolgen van dien. Waar je gelukkig voor verzekert bent. Hoop ik.

Zelfs zo'n kritisch Wakend Oog als uw auteur mist weleens wat. Degene die weleens in mijn kantoor/mancave zijn geweest herkennen deze - enorme - display uiteraard. Sterker nog, in mijn kantoor is het niet te missen. Het is even groot als een appartement in centrum Amsterdam ter waarde van 475.000.

Toch duurde het ruim twee jaar, want zo lang zijn we al aan het creëren in Wormerveer, voordat ik zag dat het gedeelte wat voor de achtergrond is gemodelleerd, het dansende stelletje, een ludieke fout bevatte. Je ziet een licht stuk tussen het stel terwijl als je goed doordenkt over de achtergrond het donker dient te zijn. Het feit dat het ook mij twee jaar duurde om dit door te hebben zegt genoeg over ons vak, niet altijd zo kritisch zijn en zeuren, gewoon lekker mooie dingen maken. Foutjes mogen. Anders heb ik niets om over te schrijven.

Techgiganten. Zoals jullie vast weten is Marco groot fan van Apple en werkt hij daar als sinds 1990 mee. Tot dusver de feiten. Het heeft namelijk een beetje te maken met het feit dat altijd alles [samen]werkt en mooi is uitgevoerd. Maar soms kan je niet om de andere partijen heen. Een relaas. Deze week werd ik weer met de neus op de feiten gedrukt toen ik de Samsung van Vrouwlief wilde opschonen. In de bijlage ziet U een aantal mooie voorbeelden van de Wonderlijke Wereld van Samsung: 'Bevestiger', 'Annulere'. Een schitterende afwezigheid van de drang naar perfectie.

En dan de prachtige boodschap dat je niet genoeg opslagruimte hebt [uiteraard niet waar]. Een kleine bron van irritatie. Goed, we houden van oplossen dus wat heb ik gedaan. Alles gesynchroniseerd met Google. Dat hele Samsung is een grap, plastic achterkantjes van telefoons die loslaten, app's die je drie keer tegelijkertijd kunt installeren, software wat het nooit doet. Je kunt het niet serieus nemen. Google, en dan met name Foto's of Doc's, heeft een heerlijk aantal online oplossingen die het leven makkelijker maken. Ja, ik hou altijd van de underdog.